Uit
INTEGRATIE MET BEHOUD VAN DE EIGEN CULTUUR
door Simon van der Lugt, missionair predikant te Rotterdam ten behoeve van het zendingswerk onder Hindoestanen en Pakistanen. Van der Lugt is verbonden aan de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt) van Rotterdam-Stad :
"Leest u de volgende vijf stellingen eens door en overweeg een ogenblik of u het er mee eens bent of niet.
1. Een Pakistaans kerklid in Nederland moet elke zondag een psalm of gezang in het Urdu (zijn moedertaal) kunnen zingen.
2. Een dienst met alleen een Nederlandse preek is voor een allochtoon mislukt.
3. Allochtone jongeren kiezen Nederlandse kerkdiensten zonder taalaanpassingen.
4. De keuze voor integratie moet worden gemaakt door de gastkerk niet door de allochtone leden.
5. Pas de derde generatie allochtonen kan integreren.
...
Wat is integratie eigenlijk? Dat roept de vijfde stelling op als vraag. Het is een modewoord, waar mensen verschillend invulling aan geven. Gaat het om volledige aanpassing of mogen allochtonen iets van hun eigen identiteit behouden? Maar wat is die identiteit in de dynamiek van een migrantenleven in Nederland? Er verandert in een paar generaties zo veel. De derde generatie zal heel anders aankijken tegen kerkelijke betrokkenheid dan de eerste. Niet alleen omdat de jongeren de taal beter kennen, maar ook omdat zij innerlijk veranderen door de seculiere maatschappij. De eerste generatie vindt ongehuwd samenwonen onbegrijpelijk, maar de derde wil weten waarom het huwelijk iets voor heeft op deze relatievorm.
Is dat integratie? Voor een deel, ja. Die generatie heeft zich de vragen en de antwoorden van onze Nederlandse samenleving en kerkelijke situatie eigen gemaakt. Maar is het ook winst? Je ziet tot je verdriet, dat migrantenkinderen vaak eerst de slechte gewoonten van Nederlandse christenen overnemen. Je zou zo graag zien, dat zij het goede van hun eigen cultuur en achtergrond konden behouden en aan ons leren. Maar de dominante invloed van de Nederlandse cultuur verslaat z'n duizenden, autochtonen en allochtonen. ..."