Uit
BRIL EN SPIEGEL
door Stefan Paas, missionair consulent van de Christelijke Gereformeerde Kerken:

"... God heeft Nederland in enkele tientallen jaren enorm veranderd. Daarmee heeft hij ons geweldige mogelijkheden gegeven om ons te spiegelen. Om onszelf te onderzoeken. Het christelijk geloof is een kritische godsdienst. Kritisch, in de eerste plaats naar jezelf en naar je manier van kerk-zijn. Daar begint het oordeel. Maar om onszelf te onderzoeken is er een tegenover nodig, iets of iemand die je kan confronteren met wie je bent en hoe je handelt. De kennismaking met andere culturen kan daarbij een enorm hulpmiddel zijn. Als we ooit serieus willen nemen dat we Christus mogen ontmoeten in de armen, de zwervers, de verschoppelingen van deze wereld, maar ook in de wereldwijde gemeenschap der heiligen, dan zal ons dat de ogen openen voor onszelf. Wij gaan een scherper oog krijgen voor wat zondig en gebrekkig is in onze cultuur. En ook zullen we beter gaan zien waarvoor we oprecht mogen danken in onze geschiedenis en eigen aard.

Toen de eerste zendelingen uit Ierland hier aankwamen in de zevende eeuw, zagen zij dat de Germanen een merkwaardig gebruik hadden. Wanneer zij hun stamhoofd of koning benaderden, knielden zij neer, zij bogen hun hoofd en vouwden hun handen. Zo spraken zij het stamhoofd aan. Dat is aardig, dachten de zendelingen, daar moeten we iets mee doen! En zo komt het dat wij deze dag openden door onze handen te vouwen en de ogen te sluiten, echte Germanen als de meesten van ons zijn. En ach, aan de niet-westerse christenen hebben we het maar in één moeite door opgelegd: zo stond het toch in de Bijbel? Of niet?
Soms zijn gebruiken die wij hoogst christelijk achten, in feite niet veel meer dan typisch Nederlandse trekjes.  ..."