"Geachte burgemeester,

Het is bijzonder voor ons dat wij hier bij u aanwezig zijn. Bijzonder omdat we het niet gewend zijn om als kerk op deze manier naar buiten te treden. Als wij spreken als kerk gebeurt meestal achter de veilige muren van de kerk.

Het is dan ook met enige schroom dat wij hier zijn. Wij beseffen goed dat onze mogelijkheden als kleine kerken in de stad heel beperkt zijn. Bovendien zijn wij lange tijd aan de zijlijn blijven staan als het gaat om betrokkenheid bij maatschappelijke problemen. De veranderingen in de samenleving hielden ons wel bezig maar vooral vanuit de vraag wat de relevantie is van ons persoonlijk geloof in de wereld waarin wij leven. Maatschappelijke betrokkenheid hebben wij voornamelijk aan andere kerkgenootschappen overgelaten.

Dat wij hier zijn is daarom ook tekenend voor een verandering bij onszelf. Er is een verlangen gegroeid om de relevantie van ons geloof zichtbaar te maken en als kerk dienstbaar te zijn aan de samenleving waarvan we deel uitmaken.

We zijn hier dan ook niet gekomen om u als kerk te zeggen wat u moet doen.
Maar om een signaal af te geven dat wij als kerken (ook al zijn we klein en zijn onze mogelijkheden beperkt) dienstbaar willen zijn aan het heil van onze samenleving.

We hebben u vanmiddag als tastbaar bewijs daarvan een boekje aan te bieden. Het resultaat van ons congres in oktober over multi-cultureel kerkzijn.

Het congres had een bescheiden doelstelling: het was vooral een bewustwordingscongres voor onszelf.
Toen we er aan begonnen wisten we dat er onder de allochtone medeburgers christenen zijn. We zagen ze soms bij ons in de kerk. We wilden graag gastvrij voor ze zijn, maar we wisten niet altijd goed hoe het moet. Daar wilden we mee aan de slag.

Het congres heeft ons veel geleerd, vooral ook door de inbreng van de allochtone christenen zelf. We zijn onder de indruk gekomen van de kracht van deze christenen. In een cultuur die vreemd voor hen is weten zij het geloof te bewaren en vorm te geven. Ze zijn vasthoudend op zoek gegaan naar een kerk waar ze hun vertrouwde geloof kunnen beleven, of desnoods stichtten ze een kerk om op een hun vertrouwde manier God te eren. Onze ogen zijn opengegaan voor de veelkleurig geschakeerde rijkdom van de multiculturele kerk die al in ons midden is. De ontdekking van zo veel allochtone christenen in Den Haag heeft ons bemoedigd.

Het sleutelwoord dat na het congres is blijven hangen is het woord ontmoeting.
Een rijk geschakeerd palet van allerlei vormen waarin autochtone en allochtone christenen elkaar ontmoeten vormde het hart van het congres.  

Als kerken weten we ons gestimuleerd om deze ontmoeting verder op te pakken. Het verlangen is gegroeid om de christenen in allochtone kerken te leren kennen: te zien wat we van ze kunnen leren en wat wij voor hen kunnen betekenen.  

Duidelijk uit het congres is: we hebben niet een oplossing voor de multiculturele kerk, laat staan voor de multiculturele samenleving. Cultuur zit heel diep bij mensen, bij allochtonen en bij ons. Die rijke schakering van culturele identiteit mag bestaan, ook in kerkelijke beleving. Maar het verschil in culturele identiteit mag geen vrijbrief zijn om langs elkaar heen te blijven leven.
We beseffen dat juist de kerk een sleutelpositie kan innemen als het gaat om ontmoeting van mensen uit verschillende culturen. Want naast het verschil in culturele identiteit kennen wij de ene gezamenlijke identiteit als kinderen van God. Een identiteit die voor de christen dieper gaat dan de culturele identiteit. De onvermoeibare strijd van de grote apostel Paulus voor één kerk van christenen met joodse en heidense achtergrond mag ons daarbij tot voorbeeld zijn..
Op grond van die ene gezamenlijke identiteit willen wij de ontmoeting zoeken.

Wat hebben wij zo als kleine kerken de stad te bieden?

Een goede samenwerking. Misschien wel het mooiste bij-effect van dit congres. We hebben het georganiseerd vanuit verschillende kleine kerken. Ieder voor zich zijn wij te klein om zo'n grote uitdaging aan te pakken. Maar in goede samenwerking zijn we toch tot iets moois in staat gebleken. Vanuit deze samenwerking kunnen we verder met onze opdracht.
Niet alleen samenwerking tussen verschillende denominaties. Ook tussen haagse stadskerken en kerken uit randgemeenten. We voelen een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor de problemen waar de kerken in de stad mee zitten.

Enthousiasme aan de basis. We zijn kleine kerken maar wel kerken met een achterban van trouwe enthousiaste gelovigen. En met een groeiende betrokkenheid op de wereld buiten de kerk. Het besef is tot ons doorgedrongen dat we de opdracht hebben om licht en zout te zijn in de wereld waarin we leven. Daarom willen wij zoeken wat goed is voor de stad. En zijn wij bezig met allerlei nieuwe initiatieven voor ontmoeting en evangelieverkondiging.

We kennen onze opdracht om te bidden voor de overheid. Weet dat wij ook op dat front het voor u als stadsbestuur opnemen. Er is veel dat wij niet kunnen zien… misschien is dat wel de belangrijkste bijdrage in onze dienst aan de stad en aan u als bestuurder.

U hebt u zeer betrokken betoond bij ons congres. Als teken van dank daarvoor en als signaal van onze betrokkenheid bij het boeiende thema van integratie van verschillende culturen in onze stad zal br. Abdelrahman u de congresbundel aanbieden. "

Met deze woorden sprak Ds. Peter Strating Burgemeester Deetman toe tijdens een bijeenkomst in het Haagse Stadhuis op donderdag 24 april 2003.